eziyet

bugüne bok gibi başladım tam anlamıyla. beynime oyan, oymakla kalmayıp delip de geçen bir diş ağrısıyla neye uğradığımı şaşırdım gün aymadan. reflüme doyamadan bir de bu çıktı. ki zaten dişçilere olan büyük aşkımı da bilmeyen yoktur falan. deli oldum deli.

hemen uyanıp apar topar bir hastaneye, ora olmadı başka bir hastaneye derken bitmek tükenmeyen asabiyetler içerisinde kendimi daha fazla dayanamayıp özel bir dişçi koltuğunda buldum. ulan sen öğrenci adamsın, hem de en fakirinden. özel klinik senin neyine dimi?! yok anam. o ağrıyla artık gözüm nasıl döndüyse parası neyse veririz triplerine girdim. 300 lirayı şlak diye evlat acısı gibi çıkardım verdim.

verdiği ilaçlar da cabası... 50 lira istediler. 300ü veren 50yi güle oynaya verir falan dimi. öyle değil işte. devlet hastanesi yolları taştan, gittim yazdırdım zar zor. 10 lira da eczaneye hayrına verdim. oldu bitti.

bu ayın sonu gelmeyecek onu biliyorum...

kullandığım ilaçlarla mutluluğum hiç bitmeyecekmiş gibi. canım canım... 2 antibiyotik 1 düzenli kullandığım zırvalıktan ibaret bir ilaç daha. reflü ilaçlarım (yeni dostlarım) migren haplarımla beraber günde 10 hap atıp kafayı buluyorum.

istanbulda anan baban başında olmayınca hasta bile olmayacaksın arkadaş.